Hymn to the Hellenic Navy

By K. Tsembelis

<p>I wrote this poem while doing my military service in summer of 2004 or the year of Greece as some people refer to. It was the summer of Euro 2004 and the summer or Athens Olympics. I thought it'd be the perfect time to be in Greece. Unfortunately, with so many conscripts 'helping' at the Olympics the remaining staff had to do double shifts. During one of my 6-hour long guarding duties at the Base with only the sound of the breaking waves as my companion I wrote this poem. It was meant to be a funny one, primarily for the 3 weeks of basic training where you only learn how to march. Some people think it's funny but some others find it emotional. You decide. One last thing; the poem is written in Greek and I don't think I'll ever be able to translate in English for the simplest reason that finding the proper rhymes may be way too difficult for me. I am a scientist, not a translator.</p>

μπρος απ’ την στάση του ονείρου,

μαζευτήκαμε να πάμε,

στον ΠΑΛΑΣΚΑ να τον φάμε.

Όλοι οι συγγενείς και φίλοι,

όλοι ήταν δακρυσμένοι,

και οι σβέρκοι κουρεμένοι,

έξω απ’ την μεγάλη πύλη.

Με τα μάτια να βουρκώνουν,

μα οι ταφόπλακες πλακώνουν,

της ψυχής μου την ελπίδα,

σαν χαμένη Ατλαντίδα.

Ελάτε να ντυθούμε ναύτες,

θα φωνάξουν οι ανθύπες,

τώρα αρχίζουν οι εφιάλτες,

και μας τρώνε ολ΄ οι γύπες.

Κι όλοι μαζί το τραγουδάκι,

πολλοί το ξέρουν το χιτάκι,

ότι η ζωή είναι ωραία,

και το ΠΝ μία παρέα.

Τραγουδώντας με τον Πάζη,

θα σαλπάρουμε για Πόρο,

μα δεν έχει άλλο χώρο,

στην ψυχή μου το μαράζι.

Κι όταν πιάσουμε προβλήτα,

και θα δέσουμε τους κάβους,

θα μας πιάσουνε τα βλίτα,

να μας χώσουν σαν τους σκλάβους.

Ημιανάς σου λέει ο ένας,

στον καιρό σου λέει ο άλλος,

δεν είμαι παρά ο κανένας,

κι όλοι οι ναύτες μα τι κάλλος.

Ελάτε πάμε αγγαρεία,

ποποπο ένα σφοντύλι,

ραντεβού στα μαγειρία,

κι άναψέ μου ένα καντήλι.

Όμως έφτασε η μέρα,

κι ορκιστήκαμ’ όλοι πέρα,

μα έλα όμως τι να κάνω,

που΄ μαι τσίρκο το Medrano.

Και μετά από κάνα μήνα,

που΄ δα λίγο την κοπέλα,

εμπρός βουρ για Σαλαμίνα,

μα το ΠΝ είναι μία τρέλα.

Κι όταν έπιασα λιμάνι,

για να πάω υπηρεσία,

Θεέ μου μα τον Τειρεσία,

μας έχουν όλους πια ξεκάνει.

Πήγα μέσα με την μία,

για ν’ ακούσω το μαντάτο,

παίζει μόνο δύο-μία,

κι’ έχω πιάσει τώρα πάτο.

Εδώ αρχίζουν τα σκοπέτα,

μου’ χουν στρίψει κάτι βίδες,

εμπρός σε μία καμιονέτα,

να φορτώσουμε οβίδες.

Λες να πάμε στον Περαία,

όχι βουρ για καραβάνα,

ωχ μας έχωσαν τομέα,

α ρε μάνα, α ρε μάνα.

Μου’ χει στρίψει παντελώς,

για των Ελλήνων τα ιερά,

μα δεν παλέβεται αλλιώς,

χαίρε ω χαίρε λεφτεριά.